Zegarek kieszonkowy – historia i budowa pierwszych modeli
Za prekursora zegarka kieszonkowego uznaje się Petera Henleina z Norymbergi, który w 1504 roku umieścił mechanizm sprężynowy w “przenośnym pudełku” - stąd nazwa “jajko norymberskie”. Regularna produkcja tego wynalazku rozpoczęła się w 1524 roku. Pierwsze modele miały kształt jajka i nie posiadały szkła, składały się z koperty i łańcuszka, czyli dewizki. Na początku czasomierze kieszonkowe były dość pokaźnych rozmiarów, więc nie mieściły się ani do kieszeni spodni, ani do kieszeni ubrania wierzchniego. Ponadto, pokazywały jedynie godzinę, pozostałe wskazówki dodano po jakimś czasie. Ponad 150 lat później, w 1675 roku, zegarki zaczęły przybierać inny kształt i wygląd, który znamy obecnie. W 1680 roku w czasomierzu zamontowano wskazówkę minutową, a 10 lat później - sekundową. Charles II z Anglii stał się popularyzatorem czasomierzy i sposobu ich noszenia w całej Europie i Ameryce Północnej. W tym czasie zegarki kieszonkowe posiadały już szkiełko i uważano je za towar luksusowy. Noszono je w kieszeniach marynarek, dlatego kształt zaokrąglono i nieco spłaszczono. Co ciekawe, ówczesnym czasomierzom brakowało dzisiejszej dokładności i potrafiły “zgubić” w ciągu doby kilka godzin. Rok 1750 okazał się przełomowy dla zegarków kieszonkowych. Dodano do nich tzw. wychwyt kołowy, który pozwolił na dokładniejsze pomiary czasu. Od tego momentu popularność czasomierzy stale rosła, zwłaszcza w Europie i Amerykach. Firma American Watch wyprodukowała w 1865 roku ponad 50 000 takich modeli.
