Jak zegarki Sturmanskie poleciały w kosmos
Zanim przyjrzymy się bliżej detalom rocznicowych modeli warto przypomnieć, dlaczego to właśnie zegarek Sturmanskie znalazł się na nadgarstku pierwszego człowieka w kosmosie. W latach przedwojennych, kiedy powstawał Związek Radziecki, jego izolacjonistyczna polityka nie służyła rozwojowi gospodarki. Przez to brakowało wielu podstawowych rzeczy, w tym zegarków dla cywilów, a także tych odpowiednich dla wojsk lądowych i marynarki. Aby rozwiązać ten problem, Rada Pracy i Obrony uchwaliła rezolucję o organizacji produkcji zegarków na terenie ZSRR, w roku 1927. Ze względu na priorytetowy charakter, pierwsza fabryka zegarków rozpoczęła produkcję już w 1930, a władze nieustannie ściągały do kraju znanych zegarmistrzów. Dzięki temu w zaledwie kilka lat linia produkcyjna wyspecjalizowała się do tego stopnia, że przygotowane modele zegarków dorównywały tym wytwarzanym w krajach zachodnich. Po wojnie radziecki przemysł zegarmistrzowski znów mógł zająć się ulepszaniem swoich czasomierzy, rozpoczynając pracę nad specjalnymi modelami przeznaczonymi wyłącznie dla armii. W ten właśnie sposób w roku 1949 pojawiły się zegarki Sturmanskie, które wówczas były niedostępne w sprzedaży dla przeciętnego człowieka. Produkowano je bowiem na wyłączne zamówienie lotnictwa ZSRR specjalnie dla pilotów, którzy otrzymywali je wraz z dyplomem zakończenia szkolenia bojowego. Co ciekawe, po odbyciu służby zbierała się specjalna komisja decydująca o tym, czy dany pilot zasługuje na zachowanie zegarka Sturmanskie jako orderu zasług. Jako pilot wojskowy Jurij Gagarin również otrzymał ten wyjątkowy czasomierz, zabierając go ze sobą w przestrzeń kosmiczną podczas dziewiczego lotu w 1961 roku. Jak się szybko okazało zegarek Sturmanskie znakomicie radził sobie w warunkach zerowej grawitacji i z czasem został przekazany do muzeum rosyjskiej manufaktury.
