Edycja limitowana Seiko Presage Laurel z okazji 110 rocznicy pierwszego japońskiego zegarka naręcznego

Decydując się na wprowadzenie do sprzedaży zegarka naręcznego, firma Kintaro Hattoriego dołączyła do zegarkowej awangardy. Początkowo, zakładanie zegarka na nadgarstek doceniły wyłącznie kobiety. Na początku dwudziestego wieku zegarki naręczne nie były popularne wśród mężczyzn. Delikatnie mówiąc, gentlemani uważali je za nieeleganckie w porównaniu z obecnymi od dekad i doskonale znanymi zegarkami kieszonkowymi. Zmiana nastąpiła dopiero w czasie Pierwszej Wojny Światowej, gdy okazało się, że zegarek założony na przegubie jest praktyczny, bo nie trzeba po niego sięgać. Zamówienie wojskowe znacząco przyczyniło się do popularyzacji takich modeli. Jednocześnie sprawiło, że mężczyźni, którzy korzystali z tych wojskowych wyrobów, tak bardzo przywykli do tego rozwiązania, że nie chcieli później już wracać do wersji kieszonkowych.

Patrząc na model Laurel od razu da się zauważyć, że ewoluował on z zegarka kieszonkowego. Jego okrągła obudowa miała kształt zegarka kieszonkowego. Uszy mocujące zegarek na pasku były przegubowe, wyglądające odrobinę jak nie pasujące do koperty. Także koronka była ewidentnie pożyczona ze wcześniejszych produktów - duża i radełkowana, by łatwo można było nakręcać pracujący we wnętrzu mechanizm, będący zminiaturyzowaną wersją najmniejszego produkowanego ówcześnie w Seikosha kalibru, który napędzał małe zegarki kieszonkowe. Oferowano liczne warianty kopert - niklowe, srebrne, złote oraz ze specjalnego, japońskiego stopu złota i miedzi nazywanego shakudō.

Laurel przyczynił się do rozwoju fabryki Seikosha. Wraz z jego poczęciem pojawiła się potrzeba opracowania metod projektowania oraz produkcji zegarków naręcznych. W ten sposób, krok po kroku zmienione zostały sposoby wytwarzania zegarków, co zaowocowało olbrzymim rozwojem firmy. Laurel został wyróżniony wyjątkowym tytułem - w 2014 roku Japońskie Stowarzyszenie Inżynierów Mechaników przyznało pierwszemu japońskiemu zegarkowi naręcznemu tytuł “Dziedzictwa Inżynierii Mechanicznej”. Jednym z powodów uzasadniających tę decyzję było to, że Laurel przyczynił się w znaczący sposób dla rozwoju produkcji mechanicznej w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Przygotowano kopertę o średnicy 37,5 milimetra w kształcie niemal identycznym jak u przodka. Największą różnicą są odrobinę masywniejsze “uszy”, które tak jak 110 lat temu są ruchome. Kolejne różnice, już mniej widoczne to wodoszczelność do 50 metrów oraz to, że koperta została przygotowana ze stali szlachetnej. Model Laurel nie był wodoszczelny - w tamtych czasach dopiero rozwijano metody uszczelniania kopert zegarkowych. Model SPB359J1 spokojnie poradzi sobie z myciem rąk lub przypadkowym zanurzeniem, a woda nie przedostanie się do jego wnętrza. Wykorzystanie stali szlachetnej do produkcji koperty ma wiele zalet, których pozbawiony był Laurel z 1913 roku. Stal jest odporna no korozję, ma twardą powierzchnię którą można wypolerować, by nadać całości eleganckiego charakteru, daje się odświeżać. Jednak przede wszystkim jest przyjazna osobom z alergiami, ponieważ zawiera wyłącznie śladowe ilości niklu.

Nowy model w materiałach promocyjnych oznaczony jest słowem “Takumi”, które w języku japońskim oznacza rzemieślnika. Nazwa jest nieprzypadkowa, ponieważ nad powstaniem każdego egzemplarza z tej limitowanej serii, pieczę sprawował wyjątkowy rzemieślnik. Pan Yokosawa przygotował wszystkie emaliowane tarcze współczesnego Laurela. Technika emaliowania tarcz zegarkowych jest dziś bardzo rzadka, a sam proces jest dość trudny do wykonania i niezwykle losowy. Krążki, będące podstawą tarczy, muszą zostać najpierw pokryte jedną lub wieloma warstwami szklistej emalii. Następnie, tak przygotowane elementy, trafiają do pieca rozgrzanego do temperatury ponad ośmiuset stopni Celsjusza, w wyniku czego proszek zmienia się w gładką, błyszczącą powierzchnię.

Cały proces wymaga od rzemieślnika bardzo dużej wprawy, cierpliwości i uporu. Przyjmuje się, że jedynie około 30 procent tarcz, które są wkładane do pieca będzie nadawała się do wykorzystania w zegarkach. Łatwo policzyć, że aby uzyskać 2500 gotowych tarcz, trzeba było przygotować ich najpierw 7500. Technika emaliowania tarcz do zegarków to jedna z ginących dziedzin rzemiosła. Pan Yokosawa jest specjalistą z czterdziestoletnim doświadczeniem. Współpracuje z Seiko już od kilku lat, tworząc tarcze i nadzorując proces przygotowywania wyjątkowych modeli z linii Presage. Cyferblaty, które stworzył do najnowszej edycji limitowanej doskonale oddają wzornictwo z 1913 roku. Krój cyfr, ich dwa kolory - czarny i czerwony oraz podziałka minutowa są identyczne z tymi, które zaoferowano japończykom przed stu dziesięcioma laty.

Zegarek Seiko Watchmaking 110th Anniversary Seiko Presage Limited Edition wykorzystuje doskonały i sprawdzony mechanizm własnej konstrukcji - kaliber 6R27. Powstaje on od początku do końca w zakładach japońskiego producenta. Werk ten prezentuje godziny, minuty i sekundy, numer aktualnego dnia tygodnia i zapas energii w sprężynie napędowej. Dzięki komplikacji kalendarza ze wskazówką, możliwe stało się zaoferowanie Klientom zegarka z emaliowaną tarczą, który pozwala sprawdzić jaki dziś dzień. W przypadku mechanizmów z datownikiem w formie dysku przesuwającego się pod tarczą, prezentującego informację w okienku, wykonanie emaliowanej tarczy jest niemal niemożliwe.

Ten nowy, wyjątkowy zegarek Seiko Presage zostanie wykonany w krótkiej serii liczącej 2500 egzemplarzy. Będzie wspaniałym upamiętnieniem odważnego projektu, jakim było dla fabryki Seikosha przygotowanie pierwszego japońskiego zegarka naręcznego. Decyzja o jego produkcji była wyrazem maksymy, jaką kierował się Kintaro Hattori: “Always one step ahead of the rest” - zawsze o jeden krok przed konkurencją. Dzięki temu motto, jego firma była w stanie z powodzeniem konkurować z producentami ze Starego Kontynentu, a z czasem stać się jednym z największych producentów zegarków na całym świecie.